Twee minuten stil, waar denk jij aan?

Morgen is het 4 mei, een dag met een zwart randje. Op deze dag herdenken wij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Sommigen herdenken door de Nederlandse vlag halfstok te hangen of twee minuten stil te zijn om 20:00 uur. Ikzelf zal morgen aanwezig zijn bij de herdenking bij het Joods monument in Nijmegen, samen met mijn familie. Maar waar denk ik eigenlijk aan tijdens die 2 minuten stilte?

Ik denk aan het verleden. Aan alle slachtoffers van de Tweede wereldoorlog, maar in het bijzonder aan mijn overgrootmoeder en betovergrootmoeder. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zaten zij ondergedoken, hier in Nijmegen. Ze werden ontdekt en gedeporteerd naar Westerbork. Uiteindelijk kwamen ze in Auschwitz terecht. Mijn overgrootmoeder was 23 jaar oud toen zij in Auschwitz arriveerde, een jonge vrouw die nog een heel leven voor zich had. Zij was 146 cm, slechts 2 cm kleiner dan ik. Haar moeder, mijn betovergrootmoeder, verliet het leven in de gaskamer in Auschwitz. Mijn overgrootmoeder overleefde Auschwitz als een van de weinigen. Ze werd niet voor niets de courageuse genoemd, de ‘dappere’.

Ik denk aan het heden, omdat ik nu besta. Ik besta dankzij de courageuse, mijn overgrootmoeder. In tegenstelling tot haar, hoef ik niet bang te zijn dat ik niet geaccepteerd word wegens mijn etnische afkomst. Waar het tijdens de oorlog verboden was voor Joden om bijvoorbeeld naar de bioscoop of naar het zwembad te gaan, kan ik gaan en staan waar en wanneer ik wil. Ik hoef niet bang te zijn dat ik ontdekt of verraden word, omdat ik besta. Ik hoef ’s nachts niet bang te zijn voor het geluid van het luchtalarm, omdat er bommenwerpers overvliegen. Toch is dat, zelfs in 2018, niet voor iedereen vanzelfsprekend. Op andere plaatsen in de wereld zijn er mensen die vannacht wel wakker worden van het luchtalarm. Op die plaatsen in de wereld zullen kinderen vannacht hun ouders en vriendjes kwijtraken omdat er onvrede is door politieke en religieuze redenen. Op die plaatsen is er, vandaag de dag, nog steeds sprake van oorlog. We zijn er nog lang niet.

Ik denk aan de toekomst, aan mijn kinderen, kleinkinderen en alles wat daarna komt. Ik hoop dat zij nooit te maken zullen krijgen met racisme en discriminatie. Ik hoop dat oorlog voor hen een woord uit de verleden tijd zal zijn en dat ze het nooit met eigen ogen zullen meemaken. Als mijn kinderen oud genoeg zijn , zal ik hen vertellen over de courageuse, hun betovergrootmoeder. Ik hoop dat zij het verhaal verder zullen vertellen aan hun eigen kinderen, zodat de courageuse nooit vergeten zal worden en in onze gedachten zal blijven voortbestaan.

Ik kan en zal niemand verplichten om stil te zijn morgenavond, maar het doet wel pijn als ik mensen hoor praten of appjes krijg tussen 20:00 en 20:02 uur op 4 mei. Ik krijg dan het gevoel dat mensen vergeten welke vreselijke dingen er zijn gebeurd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat mag absoluut niet gebeuren, daar steek ik hoogstpersoonlijk een stokje voor. Bij deze wil ik dan ook iedereen vragen om morgenavond even die telefoon aan de kant te leggen en stil te zijn tijdens die twee minuten. Denk dan weer even terug aan mijn verhaal en aan al die andere oorlogsslachtoffers, waar dan ook ter wereld. Ik geloof erin dat onze generatie het verschil kan maken en kan bijdragen aan een wereld zonder oorlog. We kunnen leren van de fouten uit het verleden en dat kunnen we doen door te herdenken. Het verschil begint bij jou, op 4 mei om 20:00 uur. Twee minuten stil, waar denk jij aan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s