Mijn Vierdaagseverhaal Deel 2

Zoals beloofd, hier het tweede deel van mijn Vierdaagseverhaal. Heb je deel 1 nog niet gelezen? Klik dan HIER. In dit deel vertel ik het hoe de Vierdaagse zelf verliep, want dat ging niet zo soepel als gehoopt…

Dag 1: Elst

waalbrug-4daagse-2014-dinsdagmorgen.jpg
Bron: Radiofreak, van https://www.radiofreak.nl/radiozenders-teken-nijmeegse-vierdaagse/

Het was eindelijk zover. Dat waar we maandenlang voor getraind hadden, mochten we nu eindelijk in de praktijk uitvoeren. Door de hitte waren de starttijden vervroegd, zodat we niet op het heetste moment van de dag zouden lopen. Daar stonden we dan, in het donker op de Wedren. Ik was ongelooflijk zenuwachtig en voelde me stiekem heel beroerd. Ik ging ervan uit dat dit gewoon weg zou gaan naarmate we zouden wandelen. Toen we eindelijk van start gingen was ik ook best wel opgelucht. We begonnen die dag met het oversteken van de Waalbrug, bij zonsopkomst. Het zag er prachtig uit, maar toch kon ik er niet echt van genieten want ik voelde me nog steeds niet top. Natuurlijk liepen  we gewoon door, want opgeven was geen optie! Rond het middaguur kwamen we aan bij de collega’s van mijn moeder in het dorp Elst, die ons opwachtten met een kopje soep en een broodje. Hartstikke lief, maar ik hoefde absoluut niks want ik voelde me nog steeds slecht. Niet veel later kwam dan ook letterlijk alle spanning eruit, maar ik zal jullie de onsmakelijke details besparen. 😉 Gelukkig ging het daarna veel beter en voelde het alsof ik vleugels had gekregen. Ondanks de hitte trotseerden we de dijk alsof het niets was en kwam de Waalbrug al snel in zicht. Ja en wat er op die Waalbrug gebeurde… Ik word hier tot op de dag van vandaag nog aan herinnerd, maar het is ook wel een bizar verhaal. Goed, we liepen dus de Waalbrug op en ik wilde graag aan de zijkant lopen zodat we konden genieten van het uitzicht over het water. In de tussentijd had ik mijn megacoole uitklapmobieltje in een speciaal daarvoor bestemd houdertje gedaan die om mijn nek hing. Ook had ik een natte handdoek in mijn nek liggen voor wat verkoeling. Op de brug besloot ik om dat handdoekje even af te doen. Terwijl ik dat deed, ging niet alleen de handdoek af maar ook dat telefoonhoudertje. Daardoor vloog dat megacoole uitklapmobieltje zo over de rand van de Waalbrug, op een trappetje een paar meter onder de brug. Geloof me, na 30 km gelopen te hebben ben je een emotioneel wrak en al helemaal als zoiets gebeurd. Ik barstte in tranen uit en een paar soldaten zagen dat, waarop zij aanboden om dat trappetje af te klimmen om mijn mobiel te pakken. Dit was absoluut niet veilig om te doen en al helemaal niet voor iemand die zojuist 40 of 50 km heeft gelopen in de brandende zon. We besloten om het erbij te laten want dat was het mobieltje niet waard. Half huilend liepen we de laatste kilometers en konden we er bij de finish al wel weer enigszins om lachen. We voelden ons best oké en liepen met een goed gevoel richting de auto en toen gebeurde het volgende drama. Op het moment dat ik de auto instapte, maakte mijn knie een onnatuurlijke draai en ik krijste het uit van de pijn. We reden snel naar huis en koelden mijn knie. De pijn bleef, maar ik moest en zou de dag erop weer op de Wedren verschijnen. Na het eten meteen douchen dus en knie hoog, in de hoop dat het de dag erna beter zou gaan.

Dag 2: Wijchen

Dweilorkest-in-Alverna
Bron: Omroep Gelderland, van https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2096319/De-Dag-van-Wijchen-Roze-Woensdag-de-ochtend

Op deze dag hadden wij ons al die tijd zo verheugd. Langs deze route zouden de meeste vrienden en familie staan om ons aan te moedigen en dat gaf een kick. Ik stond op met een hele dikke en pijnlijke knie, maar toen ik me besefte dat vandaag de dag van Wijchen was, was ik vastbesloten om door te gaan. Mijn ontbijt bestond voornamelijk uit heel veel paracetemol, maar als ik daarmee de Vierdaagse kon halen vond ik het allang goed. Door mijn geblesseerde knie was ons tempo behoorlijk verlaagd, maar we hadden er voor zover dat mogelijk was nog wel veel plezier in. Vlak voordat we in Wijchen waren deed ik mijn speciale shirtje van de gemeente aan en ik had er zoveel zin in! En ja hoor, overal langs de route stonden onze supporters, zo gaaf. Wat ik me nog goed kan herinneren, was een klein jongetje die op ongeveer dezelfde plek stond als waar ik vroeger zelf altijd stond om de wandelaars aan te moedigen. Hij had papieren voetjes geknutseld met daaraan snoepjes en ik kreeg de allerlaatste die hij had. Ik vond dat zo bijzonder, vooral omdat ik zelf ook op die plek zat de jaren ervoor. Toen we Wijchen uitliepen, richting Beuningen, kakte ik volledig in. Ineens hadden we die dag niks meer om naar uit te kijken, de paracetemol was uitgewerkt, het werd steeds heter en mijn knie was een ramp. Toch moesten we door en op dat het stuk van Beuningen naar Nijmegen hebben we bloed, zweet en tranen meegemaakt. Door het warme weer hadden de mensen langs de kant water staan spuiten naar de wandelaars. Hierdoor stond er op het einde van de dag een laagje water op het wegdek. Omdat wij langzaam liepen door mijn knie, liepen we door dit water wat echt een trigger is voor blaren. We hadden 1 extra paar sokken mee en mijn moeder was zo lief om die aan mij te geven, maar hierdoor zaten haar voeten onder de blaren. Ik kan me nog herinneren dat we onder aan de Waalkade haar schoen uit deden (1 tip, doe dit NOOIT als je nog een stukje moet wandelen!) en het bloed in de schoenen stond. Mijn knie begaf het ondertussen ook, maar toch haalden we kruipend de finish. Mede dankzij alle feestvierders in de stad, die ons op roze woensdag net even dat laatste beetje energie gaven dat we nodig hadden om de finish te behalen. Bij thuiskomst hebben we snel gegeten en zijn we per direct naar de blarenpost en de huisarts gegaan. Mijn moeder heeft zo’n 4 uur bij de blarenpost gelegen om haar voeten enigszins op te lappen en de huisarts adviseerde mij om te stoppen met lopen. Ook bij de blarenpost werd gezegd dat het onverstandig zou zijn om te starten donderdag. Een enorm dilemma want waar deden we nou goed aan? We wisten het echt niet.

Dag 3: Groesbeek

content_goboony-blog-nijmeegse-vierdaagse-drukte.jpg
Bron: Goboony, van https://www.goboony.nl/blog/nijmeegse-vierdaagse-bezoeken-met-de-camper

Na veel nadenken stonden we op dag 3 toch aan de start. We konden het niet over ons hart verkrijgen om na al die trainingen zomaar op te geven, door een stomme knie en een paar kapotte voetjes. Bewapend met een shitload aan paracetemol, tape, pleisters, kniebanden en andere dingen om ons op de been te houden begonnen we aan de derde dag. Na een uur voelde ik al aan dat mijn knie steeds slechter werd. Mijn moeder merkte dit en zei toen: “Elies, we stoppen, het is genoeg geweest.” Ik probeerde haar nog te overtuigen dat het allemaal wel meeviel en dat we nog maar 2x 30 km hoefden, maar mijn moeder wist dat het in de realiteit helemaal niet meeviel. Ze bleef bij haar standpunt en toen ik me dit realiseerde stortte mijn wereld even in. Ja ik weet het, er zijn echt wel ergere dingen in de wereld maar mijn god, dit deed zeer. We werden opgehaald door een vriendin van mijn moeder en hebben daar uren zitten huilen op de bank. Daarna gingen we naar huis en ving de familie ons op. We voelden ons zo intens verdrietig en hadden zo het gevoel dat we gefaald hadden, maar we waren op.

Het vervolg

Dag 4 brachten we thuis op de bank door dus. Mijn vriendinnetjes slaagden er wel in om dat felbegeerde kruisje binnen te slepen en hoewel ik enorm trots op hen was, maakte dit het allemaal net nog wat pijnlijker. Daarom hebben we de tv uitgezet en ons even compleet afgezonderd, zodat we dit zelf even rustig konden verwerken. Gelukkig vertrokken we de dag erna op vakantie naar Engeland, waar we echt konden bijkomen van dit avontuur. De dagen erna heb ik nauwelijks kunnen lopen en in Engeland heb ik dit met veel pijn en moeite weer wat opgebouwd. Na de vakantie ben ik meteen naar de huisarts gegaan die me doorverwees naar het ziekenhuis voor een foto. Eerst wisten ze nog niet goed wat ik had, maar later bleek dat ik Osgood-Schlatter had. Ik mocht een tijd niet sporten en had fysiotherapie nodig om mezelf weer enigszins op de been te krijgen. Gelukkig heb ik er nu zelden meer last van, alleen nog maar als ik ren, lang wandel of lang stil zit. Het heeft zeker wel 4 jaar geduurd voordat mijn knie zodanig hersteld was. Ook mijn moeder is er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Het heeft een hele tijd geduurd voordat haar voeten er weer enigszins normaal uit zagen en de blaren verdwenen waren. Ook heeft zij er een blessure aan haar Achillespees aan overgehouden, waar ze tot op de dag van vandaag nog last van heeft. Ook mentaal heeft het er bij ons allebei flink ingehakt. Het heeft denk ik 5 of 6 jaar geduurd voordat we weer thuis bleven tijdens de Vierdaagse en weer eens konden gaan kijken langs de kant. Toch doet het nog steeds wel een beetje pijn vanbinnen als ik de lopers zie. Hadden we het kunnen voorkomen? Dat denk ik niet. We hebben bijna een jaar lang getraind en in dat jaar nergens last van gehad. Wel denk ik dat we vaker hadden moeten oefenen met het wandelen van meerdere dagen achter elkaar. Nu liepen we vooral 1 mars op zondag per week en dat was het.

Een herkansing?!

Nu de hamvraag: zou ik het nog een keer willen proberen? Die vraag beantwoord ik volmondig met JA! Het is een droom om het nog eens te doen, maar dit keer wél met een kruisje en gladiool op de Wedren op vrijdag. Het liefst zou ik dit samen met mijn moeder doen, omdat ik er zo’n goede herinneringen aan heb samen. Zij denkt er echter anders over, maar wie weet kan ik haar ooit nog eens overhalen. Zelf wil ik in ieder geval wachten met het lopen van de Vierdaagse tot nadat ik mijn diploma heb behaald. Nu ben ik in het weekend namelijk veel bezig met mijn bijbaantjes en studie, maar als ik straks doordeweeks werk en in het weekend vrij ben hoop ik genoeg tijd te hebben om dan hard te gaan trainen. Dan moet ik tijdens de Vierdaagse wel 10 km meer lopen dan in 2010, dus er moet nog meer getraind worden dan toen. Ik kan in ieder geval niet wachten tot het zover is. Ik kijk met zo’n warm gevoel terug op de Vierdaagse in 2010, ook al hebben we hem maar 2,5 dag gelopen. Alle mensen langs de kant, de sfeer onder de wandelaars, de muziek onderweg: het is magisch. Ik kan het aan iedereen aanraden! Het wandelen zelf doe ik niet meer zo vaak, maar toevallig heb ik binnenkort wel weer een mars gepland. In september zal ik de Airborne Wandeltocht lopen, waarschijnlijk 25 km. Ik heb 2 jaar geleden 15 km gelopen en ik vond dit zó leuk, dat ik het dit jaar graag weer wil doen. 15 km ging toen ook erg makkelijk, daarom wil ik nu graag de 25 km proberen. Ik kan nu al niet wachten!

Liefs, Elisa

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s