Klein maar fijn

Op mijn blog kom je veel over mij te weten. Ik deel iedere maand mijn favorieten met jullie, ik laat zien wat er op mijn wishlist staat en ik vertel regelmatig iets over persoonlijkere onderwerpen, zoals mijn studie, mijn afvalproces en ervaringen die ik de moeite waard vind om te delen met anderen. Toch is er ook iets wat je niet zo snel kunt zien aan de teksten, video’s en foto’s die ik online zet, maar wat wel meteen opvalt als je me in het echt ziet. Nieuwsgierig naar waar ik het over heb? Lees dan snel verder.

Op de basisschool hoorde ik altijd al bij de kleinste kinderen uit de klas. Niet zo gek, aangezien mijn ouders ook allebei niet zo lang zijn met hun 1.53 meter en 1.63 meter. Eigenlijk had ik dit toen zelf niet eens echt door en ik had er al helemaal geen last van. Op een regenachtige donderdagmiddag in november 2008 veranderde dit. Dat was namelijk het moment dat ik voor de allereerste keer ongesteld werd. Amper 10 jaar oud, 1 meter 40 lang en ongesteld. Hoewel ik het best stoer vond om nu een echte puber te zijn, schrok ik wel enorm. Nadat ik als tienjarig meisje had geaccepteerd dat ik officieel ongesteld was geworden (want dat bleek toch een stuk minder ‘cool’ dan verwacht), beseften we ons dat dat ook betekende dat ik snel zou stoppen met groeien. Na een röntgenfoto van mijn groeischijf en onderzoeken in het ziekenhuis, kwamen de dokters tot de conclusie dat ik al zo ver in de puberteit zat dat mijn lengte niet meer te redden was met eventuele groeihormonen. Nadat we dit nieuws hadden gekregen deed ik er eigenlijk heel luchtig over, maar toen ik ’s avonds in bed lag was ik toch ineens heel verdrietig. Hoe moest dat nou later? Hoe moest dat nou als al mijn vriendinnetjes wel de groeispurt zouden krijgen en ik als enige zo klein blijf? Zou ik gepest gaan worden op de middelbare school?  Zou er überhaupt wel iemand verliefd op me worden? Wie wilt er nou vrienden zijn of verkering krijgen met een meisje met de lengte van een kabouter? Dat eerste nachtje na het gesprek in het ziekenhuis was dus best wel even heftig, maar daarna kon ik het al snel relativeren. In de wachtkamer had ik namelijk kinderen gezien die met kanker en allerlei andere ziektes kampten en dat had wel impact op me gemaakt. Ik bleef klein, maar verder was ik gezond. Dat maakte het al een stuk makkelijker voor mij en ergens vond ik ook dat ik me niet moest aanstellen, want ik had het helemaal zo slecht nog niet. Daardoor kon ik er al meteen makkelijk over praten met iedereen op school en maakte ik zelfs grapjes over mijn lengte. Ik zal dan ook nooit meer vergeten dat mijn juf uit groep 7 zei dat ik maar een lange man moest vinden later, want anders zouden mijn kinderen ook klein worden, haha!

Inmiddels zijn we 10 jaar verder. Nu ben ik bijna 20 jaar oud en ben ik om precies te zijn 1 meter 48. In die 10 jaar heb ik er dus zo’n 8 centimeter bij gesprokkeld, zoals ze in 2008 ook verwachtten. Mijn vriendinnen hebben in tegenstelling tot mij wel hun groeispurt gehad en daarom ben ik in ieder gezelschap de kleinste, tenzij er kinderen (jonger dan 10 jaar) bij zijn. De vraag die ik mezelf stelde in groep 7 of er ooit iemand verliefd zou kunnen worden op een meisje met de lengte van een kabouter, kan ik volmondig beantwoorden met JA! Tijdens de middelbare school heb ik door die schattigheidsfactor meer dan genoeg vriendjes gehad en nu ben ik al langer dan 2 jaar samen met mijn grote liefde. Oh en voor het geval dat mijn juf van toen meeleest; hij is 1 meter 80! Geen reden om me zorgen te maken over de lengte van onze toekomstige kinderen dus, hoewel het helemaal geen probleem zou zijn als zij ook klein zouden worden. 😉

WhatsApp Image 2018-08-14 at 10.59.36.jpeg
Meer dan 30 cm verschil, maar dat valt niet op toch?! 😉

Ik ben nooit echt gepest om mijn lengte. Natuurlijk zijn er wel eens vervelende opmerkingen naar mijn hoofd gegooid en hoewel dat soms best even naar was, heeft me dat wel sterker gemaakt. Als kleintje leer je vanzelf wel om van je af te bijten. Ook heb ik een flinke dosis zelfspot gekregen en kan ik zelf de beste grappen maken over mijn lengte. Als vrienden, familie of andere mensen om me heen er een grapje of opmerking maken kan ik er dus zelf vaak het hardst om lachen. Als ze dit te vaak doen of als vreemden zich ermee bemoeien vind ik het echter niet meer zo leuk. Ik maak vaak mee dat klanten op mijn werk ‘grappige’ opmerkingen maken en dan zou ik het liefst van me af willen bijten, maar dat kan dan natuurlijk niet. Ik moet dan professioneel blijven en lach dan maar (als een boer met kiespijn) mee, maar als het kon zou ik ze even willen vertellen dat hun ‘grappige’ opmerking helemaal niet zo grappig is. Iets wat me nog altijd bijstaat, was toen ik op mijn eerste stagedag op de HBO-V meermaals van mijn begeleidster te horen kreeg dat het werk als verpleegkundige wel erg moeilijk ging worden met mijn lengte. Ik wilde het zo graag zo goed doen en ik werd hiermee echt de grond in getrapt. De dosis zelfspot en zelfvertrouwen waren toen even ver te zoeken, dat zul je wel begrijpen.

Ik laat me niet tegenhouden door mijn lengte, maar er zijn wel dingen die minder leuk zijn als je klein bent. Je zult mij bijvoorbeeld nooit in een stavak vinden bij een concert, hoe leuk het ook is om tussen alle andere muziekliefhebbers te staan. Ook ga ik niet graag naar festivals of clubs, omdat ik dan best snel verdrukt word in de mensenmassa. Als ik merk dat ik geen kant op kan en ook geen overzicht kan houden omdat ik nergens bovenuit kom, raak ik in paniek. Ik vermijd daarom liever dat soort uitgaansgelegenheden en ga veel liever een avondje naar een restaurant, terrasje of bar. Dat is voor sommigen moeilijk te begrijpen, maar voor mij werkt dat gewoon het beste. Wat me ook moeilijk lijkt, is alleen wonen. Ik woon nu natuurlijk samen met Luc en heb hiervoor altijd bij mijn ouders gewoond, maar ik denk dat het best moeilijk zou zijn als ik er alleen voor zou staan. Simpele dingen als iets uit een hoog keukenkastje pakken en bijvoorbeeld een bed opmaken en het dekbed (à 200×200 cm) uitvouwen zijn voor mij dan best moeilijk. Gelukkig heb ik daar nu Luc voor om bij te helpen, maar dat zou wel even anders zijn als ik helemaal alleen zou wonen.

WhatsApp Image 2018-08-14 at 10.57.26

Ik heb mezelf helemaal geaccepteerd om wie ik ben en zie er regelmatig de voordelen van in. Lekker shoppen op de kinderafdeling wat bakken met geld scheelt, altijd beenruimte in het vliegtuig, comfortabel in bed liggen zonder dat m’n benen onder het dekbed uit komen en ga zo maar door. Voor het geval dat je het je afvraagt, ja ik mag in de Python in de Efteling en nee er hoeven geen blokjes op de gas, rem en koppeling als ik ga autorijden. Mijn lengte hoort bij me en ik heb ermee leren leven. Als er ergens een groepsfoto gemaakt moet worden spring ik gelijk naar voren, omdat ik inmiddels wel weet dat alle kleinsten vooraan moeten staan. Als ik bij de kassa sta met een kratje bier of een glas wijn op het terras bestel heb ik mijn ID-kaart al gepakt voordat het kassameisje of de ober er überhaupt al over konden nadenken. In een kledingwinkel sla ik de maxi-jurken, lange rokken en boyfriend jeans over, omdat ik toch wel weet dat die mij niet staan.

Over de toekomst heb ik dan ook absoluut geen zorgen. Als mensen mij niet accepteren om wie ik ben is dat hun probleem en niet dat van mij. Ik schat de kans niet heel groot dat mijn lengte ooit een probleem zou kunnen worden in mijn carrière, maar als dat wel zo zou zijn zal ik ze eens even laten zien met wie ze te maken hebben en dat mijn lengte losstaat van mijn andere kwaliteiten. Wat ik me nog wel afvraag is hoe ik met mijn lichaam ooit 9 maanden lang een kind zal moeten dragen, maar ik ga er vanuit dat dat ook wel goed moet komen; ik zal immers vast niet de eerste zijn. Nu we het dan toch over de toekomst hebben, ik denk dat de zoektocht naar een geschikte trouwjurk voor een eventueel huwelijk nog best wel een hele klus gaat worden. Als er hier kleermakers zijn die gespecialiseerd zijn in het korter maken van trouwjurken kom ik graag over een aantal jaar bij je terug, want dan heb ik wel een mooie taak voor je! 😉

WhatsApp Image 2018-08-14 at 10.57.25.jpeg

Als ik toch weer eens onzeker ben over mijn lengte, denk ik terug aan die wachtkamer in het ziekenhuis 10 jaar geleden. Dan zie ik al die kinderen weer voor me die ondanks hun ziektes toch speelden, alsof er niks aan de hand was. Ik weet niet eens of zij nu nog leven en dan besef ik me weer dat mijn lengte slechts een klein detail is. Ik ben 1 meter 48, maar gezond, in tegenstelling tot al die doodzieke kinderen die een moord zouden plegen om in mijn schoenen te staan. Dan voel ik me meteen weer een stuk minder onzeker over mijn lengte en realiseer ik me hoe goed ik het eigenlijk heb, klein of niet.

 

 

Advertenties

3 Comments

  1. Ineke

    Wat een mooi verhaal lieve Eliza! Je mag dan in lengte niet zo groot zijn maar jouw hersenen en hart hebben wel die groeispurten mee gemaakt! Je bent een stoere ,knappe ,lieve en intelligente young lady! blijkt ook wel weer uit dit stuk!
    Petje af jouw tante Pipi 😍😘👏💪

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s